Armory War devlog #1: Kılıcı neden sen sallamıyorsun
Savaş başladığında şampiyonun kendi başına. Neden asıl oyunun dükkân olduğu ve bunu dürüst tutan kurallar.
Kılıçlarla ilgili çoğu oyun kılıcı sana sallatır. Armory War sallatmaz. Savaş başladığında şampiyonun kendi başınadır — hızlandırabilir, duraklatabilir, kaydı okuyabilirsin ama tek bir saldırı tuşuna basamazsın.
İlk karar buydu ve geri kalan her şey ondan çıktı. Savaş kendi kendine oynanıyorsa, oyun dükkândır. Önemli olan her seçim savaştan önce yapılır: hangi on iki eşyayı kuşanacağın, hangi Taş'ın hangi yuvaya gireceği, yıldız tozunu garanti bir yıldıza mı harcayacağın yoksa altıncı yıldız için kumar mı oynayacağın. Savaş, haklı olup olmadığını öğrendiğin yerdir.
Bunu dürüst tutan birkaç kural var:
Seni yalnızca zafer ilerletir. Bir koşu her beşincisi boss olan 25 savaştır ve beş canın var. Kaybetmek bir can götürür ve o basamağı yeniden savaşırsın — ama yenilgi de altın, tecrübe ve yıldız tozu kazandırır, dükkân da yenilenir. Yenilgi bir çıkmaz sokak değil; bir bilgi ve ona göre davranmak için bir bütçedir.
Her savaş biter. İyi kurulmuş iki tank sonsuza kadar karşı karşıya durabilirdi. Bu yüzden 60. saniyede arenada bir fırtına kopar, iki dövüşçüyü de vurur ve her 10 saniyede büyür. Ölçtüğümüzde ortalama savaş 20 saniyenin altında sürüyordu ve fırtına neredeyse hiçbir savaşı belirlemiyordu — bir mekanik olmak için değil, beraberlik var olamasın diye orada.
Eşya havuzunu sen seçersin. Koşudan önce sekiz eşya paketinden seçim yaparsın ve yalnızca o eşyalar ortaya çıkabilir — dükkânda, ocakta, hatta düşmanın üzerinde bile. İki paket seçersen aynı parçaları tekrar tekrar görürsün; bir set bonusunun peşindeysen tam da istediğin budur.
Sonuç: kaybetmenin hep teçhizatının suçu, kazanmanın hep teçhizatının başarısı olduğu bir oyun. Peşinde olduğumuz his bu.
